یک کشور نمی تواند در یک سال 760 خبر نسبتا مهم داشته باشد...


 قبل التحریر:خیلی بنای نگارش نداشته ام.به دلایلی ناچارم.ناچار از گفتن این چند خط درد!

 

سال گذشته نگارنده فضای حاکم بر رسانه استان مازندران و شهرستان آمل را «درباری» توصیف و قلمداد کردم.در قبض و بسط این ترمینولوژی - که ذاتا حقیقتی غیرقابل کتمان بود - میان این رسم انحرافی رسانه ای و راه رسانه انقلاب قائل به تفکیک بنیادینی شده ام.

در هامش آن نگاه،قدرت زدگی افسارگسیخته و بالطبع عدم اعتقاد به رویکرد اصیل انتقادی را از ویژگی بارز رسانه درباری تلقی و تفسیر کردم و نیز در ادامه نسبت به لطمات فاحشی که این سیاق انحرافی رسانه ای بر جامعه می زند، بیم هایی دادم.

آن زمان برخی دوستان از طرح چنین ادعایی از من مکدر شدند اما من نه اجازه دادم طومار دوستی با آنها پیچیده شود و نه از ادعای خود دست شستم.زیر سایه انحراف بس سنگین بود [و هست].به طور مثال خبرنگاری از یک خبرگزاری مطرح را دیدم که متن خبرش را روابط عمومی یک نهاد دولتی ادیت میکرد.پس، سکوت منطقی نبود و به فراخور هر زمان یا رویدادی به تکمیل این ادعا می پرداختم و ساز و برگ بدان می دادم.

ماه گذشته در آستانه انتخابات یکی از نامزدها از حوزه آمل - در بیانیه ای نه چندان درخور - نسبت به حضور رسانه درباری شدیدا انتقاد کرد.هرچند شخصا با آنها قرابت گفتمانی نداشته ام اما طرح چنین ادعایی آنهم دقیقا با آن ادبیاتی که من به کار بردم،خوش آیند بود.

سال گذشته با تمام شبهاتش به پایان رسید و من نیز دیگر - با شروع سال جدید - از پیگری این قصه عملا رها شدم.

گزارش دیشب سایت هرازنیوز اما توجه ام را به خود کشید.رسانه های درباری 760 خبر - آنهم فقط در حوزه شهرداری - نقل کردند و نوشتند.قدری به این آمار دقت کنید.یک کشور نمی تواند در یک سال 760 خبر نسبتا مهم داشته باشد.در آمل اما داستان طور دیگری ست که شهرداری آن فقط 760خبر در طورل یک سال به خود اختصاص می دهد.

حکما دروغ که ننوشتند.مساله این است:اخباری که به نگارش درآمده، قطعا کمترین ضریب رسانه ای را نداشته است.و اگر نه، چطور می شود یک شهرداری شهرستان کوچک آمل، 760 خبر به خود اختصاص دهد؟!

البته این مساله اینقدر مهم نیست که روابط عمومی شهرداری در نگارش خبر مذکور از واژه «همکار»ی استفاده کرده است.مبارک باشد این همکاری برای رسانه های روابط عمومی.

 

فاجعه رسانه درباری از اینجا بخوانید..


...دوباره می سازمت، آمل...