انسان کامل:زاویه در آخرین برنامه خود که روشنفکری را به جدال [دکتر] لطف اله آجدانی و حجت الاسلام عباس نبودی گذاشته بود، شبِ نسبتا سرد و آرامی را سپری کرد و آنطوری که انتظار می رفت،تناظر، به جولانگاه دو اندیشه نسبتا متصاد نیاجامید و گفت و گو در یک فضای توام با وقار نضج می گرفت.هرچند تردیدی نیست که مناظره به  سکون و آرامش ، شایسته تر است تا به جدال و مِرای بلااثر.قاعدتا پرسش متداول خیلی از بینندگان آن برنامه می تواند این باشد که القصه، برنده آن شب که بود خلاصه؟شخصا فکر میکنم در این گونه گفت و شنید ها نباید اساسا به دنبال برنده و بازنده گشت.در دیالوگ و تضارب اندیشه و گفتمان باید به این چشم انداز نگریست که در وهله آخر قرار است فهم و دریافت ما از رویدادیهای پیرامون، اصلاح شود و به حققت نزدیک آید.در واقع با این نگاه، مناظره پیش از آنکه یک مواجهه  باشد،یک همکاری است برای تبین یک راهبرد.

نکاتی چند از مناظره به ذهن بنده رسید:
پیش از همه: مجری در آن شب، خیلی در دست و پا  افتاد. و حضور حرفهایش، گفت و گو را از آهنگ و نظم می انداخت و دخالت های بیش از حد،قدری گوش مخاطب را آزار می داد.البته نمی شود انکار کرد که تعریف مجری در اینگونه برنامه ها با اجرا در برنامه عادی اندکی متفاوت است.در اصطلاح به مجری شبیه به برنامه زوایه، «مجری ِ کارشناس» گفته می شود.این یعنی او می تواند علاوه بر تدبیر در وقت دهی و مسیربخشی به گفت و گو، در مقام یک کارشناس هم ظاهر شود و گاه به مخالفت و موافقت بپردازد.با این تلقی کسی مشکلی ندارد.مساله این است که جناب صلواتی، در آن شب، از این مقام زیادتر از معمول بهره جستند.طوری که اجرا در جاهایی لوث و به طرز وحشتنکی زننده شده بود.

بعد از پیش:تقریبا پیدا بود که جناب نبوی برای یک جدال واقعی و نفس گیر نیامده بود.یا خودش اینطور می پسندید و یا دیگرانی به او سپرده بودند که نکند بجنگد.در هر حال و به هر روی ترجیح می داد راه خودش را برود و حرف خود را به کرسی بنشاند و اگر دقت کرده باشید می دیدید که به چندتایی از بحث های مطروحه اجدانی، آنطور که انتظار می رفت پاسخ جدی نداد.بیشتر، پی صحبت و ادعاهای خودش را می گرفت.

آجدانی اما نشان داد که برای یک جدال آماده است و به تعیبر درست تر، بدش نمی باید که یک گرد و خاکی بکند.در اوایل برنامه با مزاحی که عنوان کرد، تنازع  کلامی را آدرس داد که جناب نبوی ترجیح داد به آن نشانی نرود و در خیابان های فکری خود قدم بزند.نبوی اصطلاحا پا نداد!
از دیگر موارد قابل ذکر اینکه، آجدانی با یک زیرکی خاص ِ خودش در شروع برنامه با یکسری کلی گویی، عنان بحث را در اختیار طرف مقابل خود گذاشت تا جناب نبوی صحبت اصلی را شرع کند.لابد به این هدف که ایشان را در معرض نقد قرار خود دهد، به جای آنکه بخواهد خودش را در معرض نقد ایشان قرار دهد!

در مجموع مناظره حاوی حرف های جدیدی نبود و چندان به دریافت و رهیافت مخاطبان کمک نکرد.فضای ساخته شده در مناظره، منظر جدیدی نساخت و پنجره ی نویی را نگشود.البته من این طور فکر می کنم و نیز اگر بخواهم قدری رادیکای به فضا نگاه کنم باید اذعان کنم که یک شب سرد بود.یک شب سرد کسالت آور!

 
پی افزود:
۱.کامنت ها و واکنش های به آن برنامه در سایت زاویه بخوانید.