نهم آبان ، سالروز عروج شاعر بلند آوازه ای از دیار تنکابن بزرگ است که به شاعر انقلاب و دفاع مقدس  معروف است و شهره کشوری داشته و از مفاخر فرهنگ و ادب مازندران بشمار می رود.

هر ساله در چنین روزی شاهد برگزاری یادبود سلمان قنبر هراتی این هنرمند ارزنده استانی که اشعارش شهره خاص و عام است ،در سطح استانی و در سال 89 در سطح کشوری بودیم ، لکن در سال جاری در یک اتفاق باورنکردنی یک روز قبل از سالروز پرواز این شاعر آزاده ، پیامکی از سوی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی تنکابن برای همگان ارسال شد که مضمونش این بود "مراسم فاتحه خوانی بر سر مزار زنده یاد سلمان هراتی فردا سه شنبه 9/8/91  بر سر مزار وی در روستای مزردشت تنکابن"

اصحاب قلم و اهالی فرهنگ و هنر و بسیاری از مردم  این منطقه از دیدن این پیامک بشدت تعجب کرده و از این اقدام اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی تنکابن اظهار  گلایه مند کردند ، از این رو نگارنده به سراغ متولیان اداره مذکور رفته و علت را جویا شدم.

آنان نیز نارضایتی خود را از این مسئله  ابراز کرده و اظهار داشتند که هیچ بودجه ای برای برگزاری یادبود سلمان  قنبر هراتی شاعری که به شاعر انقلاب و شاعر دفاع مقدس معروف است از سوی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران اختصاص داده نشده و بناچار مجموعه اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی تنکابن با تلاش خود جهت زنده نگه داشتن این هنرمند تنکابنی اقدام به برگزاری مراسم فاتحه خوانی کرده است.

با این اوصاف باید گفت جای بسی تاسف است که سلمان هراتی که متعلق به همه کشور است اینگونه مظلوم واقع شده و در حالیکه در سالهای گذشته مراسم یادبودش به صورت استانی و کشوری برگزار میشد ، امسال بدلیل کم توجهی متولیان فرهنگ و هنر استان مازندران و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فقط تبدیل به یک  مراسم فاتحه خوانی ساده شد.

 نگارنده نیک  بیاد دارد که حجت الاسلام ابراهیمی مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران در سال 88 در همایش استانی سلمان هراتی وعده داده بود که نام سلمان هراتی را بعنوان یکی از مفاخر مازندران در تقویم کشور ثبت کند اما نه تنها این وعده او ناکام ماند بلکه همان یادبود این هنرمند نیز فراموش شد.

 براستی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و اداره کل متبوع آن در مازندران را چه می شود که اینگونه نام و یاد سلمان هراتی و هراتی های دیگر را به بهانه نداشتن بودجه مورد کم لطفی خود قرار می دهند و این در حالیست که برای برگزاری همایش ابن شهر آشوب در مرکز استان بیش از 300 میلیون تومان هزینه می کنند!!آیا بازهم اینجا باید بحث مرکز نشینی و منتهی الیه نشینی مازندران را مطرح کرد که البته از نظر بسیاری از مردم منطقه غرب مازندران نیز اینگونه است!!!

نکته دیگری که  در این جا قابل بحث است این است که همواره در سخنان امام راحل و مقام معظم رهبری بر لزوم زنده نگاه داشتن یاد و نام مفاخر فرهنگی و هنری تاکید بسیاری شده است اما متاسفانه در مواردی متعدد این امر مهم در مازندران نادیده گرفته می شود و این در حالی است که صاحب این قلم در مقام یک خبرنگار در همایش های   متعددی حاضر می شود که به زعم بسیاری از کارشناسان اگر برگزار نشوند ، فواید بیشتری عاید مازندران خواهدشد.

با این اوصاف خفه کردن یادبود سلمان هراتی و  نزول آن از سطح کشوری به برگزاری مراسم فاتحه خوانی به تعبیر نگارنده ظلم به مردم این منطقه ، خانواده اش ، مازندران و حتی کشور است زیرا همانطوری که اشاره شد سلمان های هراتی  فقط متعلق به خانواده هایشان نیستند و زنده نگه داشتن یاد و نام چهره های فرهنگی و هنری یک ضرورت است تا نسل جوان و نوجوان از زندگی آنان درس بگیرند.

امید است مجموعه متولیان فرهنگ و هنر استان مازندران به این کم کاری و کم توجهی خود واقف شده و آن را جبران کنند.

شایان ذکر است که سلمان قنبر هراتی مردی از دیار بزرگ تنکابن در سال 1338 در کوچه باغ های مزردشت دیده به جهان گشود . وی دوران کودکی خود را در دل روستایی سبز و در میان آدم های ساده روستایی و با ساز و نوای چوپانان و امیری خوانی سپری کرد و با این نواها خوگرفته و با دل و جانش عجین شد.

سلمان هراتی از سال 1352 به نوشتن پرداخت و سرودن شعر و زمزمه دل را تجربه کرد تا این که آوازه اش در بوستان شعر و ادب این سرزمین به نیکویی پیچید و خویش را جاودانه ساخت.

وی  ،پس از به پایان بردن تحصیلات خود در مقطع کاردانی در دانش سرای  راهنمایی تحصیلی تهران شغل معلمی را پیشه کرد اما دست از سرودن شعر برنداشته و اوج تراوشات ذهنی وی با اوایل انقلاب و شروع دفاع مقدس همراه شد .

سلمان هراتی نیز چون نیما شاعر زمان خود بود و به همین دلیل به شاعر انقلاب و دفاع مقدس شهره شد.

سلمان ساده و بی ریا ، همچون طبیعتی که در آن بزرگ شده بود به فکر مطرح کردن خود نبود و سر انجام روزگار گلچین ،گلی چون سلمان هراتی را در نهم آبان 1365 زمانیکه عازم رفتن به کلاس درس بود در حادثه ای دلخراش ، از شاخه جدا کرد. یاد و نامش گرامی باد.